EdebiyatFakultesi.Com » Yazarlar

Ziya Osman Saba

admin — Sat, 13 Feb 2010 11:25:04 +0000

(1910-1957) Şâir, yazar. İstanbul’da doğdu. Galatasaray Lisesi (1931) ve Hukuk Fakültesi’ni (1936) bitirdi. Emlâk Kredi Bankası’da, Millî Eğitim Basımevi’nin İstanbul Şubesi’nde çalıştı (1945-1950). İstanbul’da öldü. Eyüp Mezarlığı’na gömüldü.
İlk şiirleri Servet-i Fünun dergisinde çıktı. Sonra arkadaşları ile Yedi Meş’ale topluluğunu kurdu. Şiirlerinde çocukluk özlemi, ev ve aile sevgisi, alınyazısına boyun eğme, yoksullara acıma, ölüm gibi temaları işledi. Hikayelerinde de hatıralarını anlattı.
Şiir kitapları: 1. Sebil ve Güvercinler (1943), 2, Geçen Zaman (1947), 3. Nefes Almak (1957), 4. Geçen Zaman- Nefes Almak (Bütün şiirleri, 1974). Hikâyeleri: 1. Mesut İnsanlar Fotoğrafhanesi (1952, 1962), 2. Değişen İstanbul (1959).

Recaizade Mahmut Ekrem

admin — Sun, 29 Nov 2009 00:11:07 +0000

(1847-1914) Şâir ve yazar. İstanbul’da doğdu. Recâi Efendi’nin oğlu. Beyazıt Rüştiyesi ile Mekteb-i Irfan’da okuduktan sonra Harbiye İdâdîsi’ne girdi (1858). Sağlık bakımından uygun olmadığı için okuldan ayrılıp, Hariciye Nezareti Mektubî Kalemi’ne memur oldu (1862). Namık Kemal ile tanışıp Tasvir-i Efkâr’da yazmaya başladı 1867′de aynı gazeteyi devraldı. 1877′de Şûrâ-yı Devlet (Danıştay) üyesi oldu. Öğretmenlik ve bakanlık, Ayan azâlığı yaptı. İstanbul’da öldü. Küçüksu Mezarlığı’na gömüldü.
Tanzimat dönemi sanatçılarındandir. Şiir, hikaye, roman, piyes ve tenkit yazıları yazmıştır. Sanat sanat İçindir prensibine bağlı olarak tabiat, sevgi, Ölüm temalarını işleyen şiirler yazdı. Batılı edebiyatın doğmasına zemin hazırladı.

Şiir kitapları: 1. Nağme-i Seher (1871), 2. Yadigâr-ı Şebâb (1873), 3. Zemzeme (Üç cilt, 1883-1885), 4. Nijad Ekrem (Şiirler, hatıralar, 1911).

Roman: Araba Sevdası (1896, 1940, 1963).

Hikâyeler: 1. Muhsin Bey yahut Şairliğin Hazin Bir Netîcesl (1889), 2. Şemsâ (1895).

Piyesleri: 1. Afife Anjelik (1870), 2. Vuslat yahut Süreksiz Sevinç (1874), 3. Çok Bilen Çok Yanılır (1914,1941,1970).

Diğer eserleri: 1.Tâlim-i Edebiyat (Edebiyat bilgileri, 1872,1882), 2. Takdir-I Elhan (Tenkid, 1886), 3 Atala (Chateaubriand’dan tere. 1871), 4. Meprlzon Tercümesi (1875, S. Peltico’dan), 5. Nâçiz (Fransızca’dan manzum ve mensur tercümeler, 1885), 6. Kudemâdan Birkaç Şâir (1888), 7. Tefekkür (1888)

Rabguzi

admin — Sun, 22 Nov 2009 00:00:39 +0000

Yazar. Hârezm bölgesinde yaşayan, asıl adı Burhanoğlu Kadı Nasır olan yazar “Rıbat-Oğuz” denilen bir yerden olduğu için Rabguzî diye tanınmıştır. Arapça’yı ve Islâmî ilmi bildiği Kısası Enbiyâ adlı eserinden anlaşılmaktadır. Müslümanlığı kabul etmiş olan Moğol Emiri Nas’rüddin Tok Boğa’nın isteği üzerine 1310′da yazılmıştır. Yazar Kur’ân-ı Kerîm’den, tefsirlerden, hadis kitaplarından faydalanarak eserini kaleme almıştır, içinde gazeller, dörtlükler, Arapça ve Türkçe ile karışık yazılmış mülemmâlar da vardır. Sâde ve açık Türkçe ile yazılmış bu mensur eser 1859′da, Kazan’dallminskiy tarafından bastırılmıştır. [Diğer çalışma ve neşriyat: J. Schinkewitsch, Rabghuzi's Syntax, Mitteilungen des Seminars für Orlentallsche Sprachen, 1926-1927 (gramer yönünden incelemedir); K. Grönbech de eserin tıpkı basımını neşretti (1948).]

Ömer Seyfettin

admin — Thu, 08 Oct 2009 01:09:32 +0000

Hikâye yazarı. Gönen’de doğdu. Harp Okulu’nu bitirdi. Anadolu ve Rumeli’de subay olarak çalıştı (1903-1910). Askerlikten ayrılıp İstanbul’a yerleşti. Balkan Savaşı çıkınca tekrar orduya döndü. Yanya kuşatmasında esir düştü. 1913′te askerlikten yeniden ayrıldı. Kabataş Lisesi’nde ölünceye kadar dersler verdi. İstanbul’da öldü. Zincirlikuyu Mezarlığı’na gömüldü.
Servet-i Fünun edebiyatının anlaşılması güç olan diline karşı sâde Türkçe‘yi, halk dilini savundu. Ziya Gökalp ve Ali Canib (Yöntem) İle birlikte Millî Edebiyat’ı kurdu. Yeni Mecmua, Şâir ve Büyük Mecmua’da, konularını günlük hayattan, çocukluk ve askerlik hatıralarından, efsanelerden, halk fıkralarından ve tarihten alan hikayelerle savunduğu edebiyatın örneklerini verdi. Bâzı öykülerinde sosyal hayatın ve siyasî düşüncelerin tenkidi vardır.
Sağlığında Ashab-ı Kehfimiz (1918) Harem (1918) ve Efruz Bey (1919) kitaplarını çıkarmıştır. Ölümünden sonra Bilgi Yayınevi on cilt halinde hikâyelerinin tamamını yayımladı (1970-1971): 1. Efruz bey, 2. Eski Kahramanlar, 3. Bomba, 4. Harem, 5. Yüksek Ökçeler, 6. Kurumuş Ağaçlar, 7. Yalnız Efe, 8. Falaka, 9. Yüzakı, 10. Aşk Dalgası, 11. Beyaz Lâle., 12. Kaşağı Tahir Alangu’nun Ömer Seyfettin kitabı (1968) yazarı en iyi tanıtan kitaptır. F. A. Tansel de Ömer Seyfeddin’in şiirlerini yayımladı (1972). Millî Kütüphane, Ömer Seyfeddin Bibliyografyası bastırdı (1970).

Halit Fahri Ozansoy

admin — Mon, 21 Sep 2009 00:41:21 +0000

Şâir ve yazar. İstanbul’da doğdu. Doktor M. Fahri Paşa’nın oğludur. Galatasaray Lisesi’ni bitirdi. Yeterlik imtihanı vererek edebiyat öğretmeni oldu (1916). Muğla ve İstanbul’da Öğretmenlik yaptı, istanbul’da öldü. Zincirlikuyu Mezarlığı’na gömüldü.
ilk şiirlerinde vezin, dil ve duyuş tarzı bakımından Fecr-i Âtî şâirlerinin tesirinde idi. Millî Edebiyat cereyanına katılınca aruz veznini bırakıp hece vezni ve konuşulan Türkçe‘ye döndü. Şiirlerine hüzün hakimdir. Daha çok aşk ve ölüm temalarını İşlemiştir. Beş hececilerden biridir. Piyes, roman ve hatıra türünden de kitapları vardır.

Şiir kitapları: 1. Rüya (1912), 2. Cenk Duyguları (1917), 3. Efsaneler (1919), 4. Zakkum (1920), 5. Bulutlara Yakın (1920), 6. Gülistanlar Harabeler (1922), 7. Paravan (1929), 8.. Balkonda Saatler (1931), 9. Sulara Dalan Gözler (1936), 10. Hap Onun için (1962), 11. Sonsuz Gecelerin Ötesinde (1962).

Romanları: 1. Sulara Giden Köprü (1939), 2. Aşıklar Yolunun Yolcuları (1939). Piyesleri: 1. Baykuş (1916), 2. İlk Sair (1923), 3. Sönen Kandiller (1926), 4. Nedim (1932), 5. On Yılın Destanı (1933), 6. Hayalet (1936), 7. Bir Dolaptır Dönüyor (1958), 8. İki Yanda (1970). [İlk iki piyes aruz ölçüsü ile diğerleri hece ölçüsü ile yazılmıştır.]

Hatıraları: 1. Edebiyatçılar Geçiyor (1939, 1969, Edebiyatçılar Çevremde adı İle 1970), 2. Dârülbedâyi Devrinin Eski Günleri (1964), 3. Eski İstanbul Ramazanları.

Yusuf Ziya Ortaç

admin — Mon, 31 Aug 2009 23:59:39 +0000

Şâir ve yazar. İstanbul’da doğdu. S.Sâmi Bey’in oğludur. Vefa İdâdîsi’ni bitirip Dârülfünun’da yeterlik imtihanı verdi. İzmit ve İstanbul’da öğretmenlik, Ordu milletvekilliği {1946-1950) yaptı. Akbaba dergisini çıkardı, istanbul’da öldü. Zincirlikuyu Mezarlığı’na gömüldü.
XX’inci asır şâir ve yazarlarındandır. Kehkeşan, Türk Yurdu, Servet-i Fünun, Şâir, İnci ve Büyük Mecmua’da çıkan şiirleri ile tanındı. Akbaba ve Mer Ay dergilerindeki mizahî şiirleri ile meşhur oldu. ilk zamanlar aruz vezni ile yazdığı halde Millî Edebiyat cereyanına katılınca hece veznini tercih etti. Roman ve piyesleri de vardır. Beş Hececilerden biridir hece ölçüsü ile yazılmış manzum ve başarılı ilk piyesin sahibidir. Sağlam dili ve üslûbu vardı.
Şiir kitapları: 1. Akından Akına (1916), 2. Cenk Ufukları (1917), 3. Âşıklar Yolu (1919), 4. Yanardağ (1928), 5. Kuş Cıvıltıları (Çocuk şiirleri, 1938), 6. Bir Rüzgâr Esti (1962).

Piyesleri: 1. Binnaz (1919,1962), 2. Nâme (HHU), 3. Nikâhta Keramet (1923).

Romanları: 1. Göç (1943), 2. Üç Katlı Ev (1953).

Fıkraları: 1. Beşik (1943,1948), 2. Ocak (1943), 3. Sarı Çizmell Mehmet Ağa (1956), 4- Gün Doğmadan (1960).

Gezi, biyografiler, hatıra: 1. Göz Ucuyla Avrupa (1958), 2. Portreler (1960), 3. Bizim Yokuş (1966), 4. İsmet İnönü (1946, 1962). [Eserlerinin tam listesi Yeni Yayınlar dergisi Hazlran-1968 sayısındadır.]

Namık Kemal

admin — Sun, 23 Aug 2009 13:33:30 +0000

Türk Edebiyatımızın önemli şair ve yazarlarındandır. Tekirdağ’da doğdu. Çocukluğu dedesinin yanda, Kars ve Sofya’da özel dersler alarak geçti. İstanbul’a dönünce Tercüme Odası’na memur oldu (1863). Şinasi ile Tasvir-i Efkâr’da yazılar yazdı. 1865′te aynı gazeteyi çıkardı. Yeni Osmanlılar Cemiyeti üyelerinin sürülme sebebiyle Ziya Paşa ile Paris’e kaçtı (1867). Londra’da Ziya Paşa ile Hürriyet gazetesini çıkardı (1868). 1870′de İstanbul’a döndü, mutasarrıf olarak Gelibolu’ya gönderildi. Azledilirler tekrar İstanbul’a geldi. Namık Kemal 1877′de Midilli’ye sürüldü ve 1879′da oraya mutasarrıf oldu. Rodos (1884) ve Sakız (1887) adalarında da aynı görevi yaptı. Sakız’da oldü. Mezarı Bolayır’dadır. Namık Kemal, Tanzimat Edebiyatı‘nın her türde eser veren gür sesli dâva adamı ve şâiridir. Sanatını toplumun hizmetine vermiş, şekil ve ifâde bakımından eski, öz ve ruh yönünden de yeni eserler vermiştir. Eserlerinde hürriyet, vatan, millete hizmet, haksızlıkla savaş, adalet vb. fikirleri dile getirildi. Namık Kemal, dilde ve edebiyatta sadeleşmeyi savundu. Yeni nazım biçimleri denedi. Edebiyatımızın batılılaşmasında rolü büyüktür. Şiirleri ilk defa Sadettin Nüzhet Ergun tarafından toplanıp “Namık Kemal- Hayâtı ve Şiirleri” adı ile yayımlandı (1933).

Piyesleri: 1. Vatan Yahut Silistre (1873), 2. Zavallı Çocuk (1873), 3. Akif Bey (1874), 4. Gülnihâl (1875), 5. Celâleddin Harzemşah (1885), 6. Karabelâ (1910).

Romanları: 1. İntibah (1876), 2. Cezmi (1880).

Tenkit eserleri: 1. Tahrîb-i Harabat (1885), 2. Tâkib (1885), 3. Renan Müdafaanâmesİ (1962).

Tarih ve biyografi:1. Kanije (1874), 2. Silistre Muhasarası (1874,1946), 3. Osmanlı Tarihi (Yeni baskısı: 1971,1974, üç cilt), 4. Büyük İslam Tarihi (Yeni baskı: 1975), 5. Evrak-ı Perişan (1871), 6. Yavuz Sultan Selim (1968 yeni baskı). Mektuplarını F. A. Tansel “Hususî Mektuplarına Göre Namık Kemal ve A. Hanı id’1 (1949.4 cilt) ile O. F. Akün “Namık Kemal’in Mektupları” (1972) neşretti. Mehmet Kaplan‘ın doktora tezinin konuşu da “Namık Kemal Hayatı ve Eserleri” (1948)’dir. M. N Özön, “Namık Kemal ve İbret Gazetesi” (1938) adlı kitapta makalelerini topladı.

Orhan Kemal

admin — Sat, 22 Aug 2009 01:07:50 +0000

Romancı ve hikâye yazarı. Ceyhan’da doğdu. A. Kemâli Bey’in oğlu. Babasının Suriye’ye kaçması üzerine ortaokulun son sınıfından ayrıldı. İşçilik, kâtiplik yaptı. 1950′de İstanbul’a geldi ve eserlerinin geliri ile geçindi. Tedavi için gittiği Sofya’da öldü. İstanbul’da Zincirlikuyu Mezarlığına gömüldü.
Önce Yedigün, Yeni Ses, Yürüyüş ve Gün dergilerinde şiirleri çıktı (1939-1946). 1940 yılından İtibaren hikaye yayımlamaya başladı. 1948′den itibaren romana başladı. Eserlerinde kendi hayatını, Çukurova’daki işçi ve ırgatların, istanbul’daki yoksul insanların hayatını anlattı. Ruh tahlillerine yer vermez. Üslûbu îtinasızdır. Karşılıklı konuşmalarda şîve taklitlerine çok yer verir.

Öykü kitapları: 1. Ekmek Kavgası (1949), 2. Sarhoşlar (1951), 3. Çamaşırcının Kızı (1952), 4. 72. Koğuş (1954), 5. Grev (1954), 6. Arka Sokak (1956), 7. Kardeş Payı (1957), 8. Babil Kulesi (1957), 9. Dünyada Harb Vardı (1963), 10. İşsiz (1966), 11. Önce Ekmek (1968), 12. Küçükler ve Büyükler (1971).

Romanları: 1. Baba Evi (1949), 2. Avare Yıllar (1950), 3. Murtaza (1952), 4. Cemile (1952), 5. Bereketli Topraklar Üzerine (1954), 6. Suçlu (1957), 7. Devlet Kuşu (1958), 8. Vukuat Var (1959), 9. Gâvurun Kızı (1959), 10. Küçücük (1860). 11. Dünya Evi (1960), 12. El Kızı (1960;, 13. Hanımın Çiftliği (1961), 14. Eskici ve Oğulları ( Eskici Dükkanı, 1962), 15. Gurbet Kuşları (1962), 16. Sokakların Çocuğu (1963), 17. Mahalle Kavgası (1963), 18. Kanlı Topraklar (1963), 19. Bir Filiz Vardı (1965), 20. Müfettişler Müfettişi (1966), 21.Yalancı Dünya (1966), 22. Evlerden Biri (1966), 23. Arkadaş Islıkları (1968), 24. Sokaklardan Bir Kız (1968), 25. üç Kâğıtçı (1969), 26. Kötü Yol (19695, 27. Kaçak (1970)

Orhan Seyfi Orhon

admin — Fri, 21 Aug 2009 23:58:19 +0000

Şâir ve yazar. İstanbul’da doğdu. Albay Emin Bey’ln oğludur. Mercan İdâdîsi’ni (1909) ve Hukuk Mektebi’nl bitirdi. Memurluk, gazetecilik, öğretmenlik yaptı. 1946′da Zonguldak, 1965′de İstanbul milletvekili oldu. Milliyet, Ulus, Zafer ve Son Havadis gazetelerinde fıkra yazarlığı yaptı. İstanbul’da öldü. Zincirlikuyu Mezarlığı’na gömüldü.
Önceleri aruz ölçüsü ile yazıyordu. Millî Edebiyat hareketine katılınca hece vezni ve konuşulan Türkçe ile şiirler yazmaya başladı. Edebiyatımızda manzum masalın en güzel örneğini verdi. Akbaba, Papağan, Aydabir, Çınaraltı gibi dergileri çıkaran şâirin roman denemesi ve öyküleri de vardır.
Şiir kitapları: 1. Fırtına ve Kar (1919), 2. Peri Kızı ile Çoban Hikâyesi (1919), 3. Gönülden Sesler (1922,1935), 4.0 Beyaz Bir Kuştu (1941), 5. Kervan (1964). Roman: Çocuk Adam (1941). Mizahî hikâyeleri: 1. Asrî Keran (Destan, 1942), 2. Düğün Gecesi (1957). Makaleleri: Dün- Bugün- Yarın (1943). Fıkraları: Kulaktan Kulağa (1943).

Turan OFLAZOĞLU

admin — Fri, 03 Jul 2009 00:24:22 +0000

Tiyatro eseri yazarı. Adana’da doğdu. İ.Ü. Edebiyat Fakültesi İngiliz Dili ve Edebiyatı ile Felsefe bölümlerini bitirdi (1960). Washington Üniversitesi’nde tiyatro ve piyes yazarlığı dersleri aldı. İstanbul Radyosu Tiyatro Şûbesi’nde çalıştı.
Günümüzün güçlü oyun yazarlarındandır. Eserlerinin konusunu çoğunlukla Osmanlı tarihinden seçer. Tanıtma kitapları da vardır.
Oyunları: 1. Kezlban (1967), 2. Deli İbrahim (1967), 3. IV. Murat {1970, televizyon filmi yapıldı), 4. Sokrates Savunuyor (1971), 5. Genç Osman (1979), 6. Elif Ana (1979), 7. Kösem Sultan (1980), 8. Fatih. Diğer eserleri: 1. Rilke’den Seçme Şiirler (1976), 2. Shakespeare (Şekspir) (1977), 3. Moliere (1978). Deli İbrahim ile TDK 1968 tiyatro Ödülü’nü, IV. Murat ile TRT 1970 Sanat Ödülleri Yarışması Başarı Ödülü’nü, Kösem Sul-
n ile 198? Avni Dilligil Tiyatro Ödülü’nü kazandı.