EdebiyatFakultesi.Com » Mizah Yazarları

Nefi

admin — Tue, 02 Jun 2009 23:41:05 +0000

Dîvan şâiri. Hasankale’de doğdu. Asıl adı Ömer. Memleketinde Medrese öğrenimi gördükten sonra I. Ahmed zamanında istanbul’a geldi. Sultan IV. Murad tarafından korundu. Bâzı memurluklarda bulundu, vergi kâtipliği yaptı. Sultan IV. Murad’a bir daha hiciv yazmayacağına dâir söz vermiş, sözünde durmayarak Bayram Paşa’yı hicvetmiş ve bu yüzden boğdurularak Sarayburnu’ndan denize attırılmıştır.
Nefî, divan edebiyatının en büyük övgü ve yergi şâiridir. I. Ahmed, II. Osman ve IV. Murad ile devrin bâzı ileri gelenlerini övmüştür. Övme ve Övünmede aşırılığı, samimiyeti, gür sesi onun üslûp özelliklerindendir. Şiirlerinde ses bilgisinin güzelliği de mevcuttur. Hicivlerinde bazan hakaret ve sövgü görülür. Gazelleri hisli ve âşıkanedir. Farsça şiirler de söyleyen Nefi sağlam bir şiir tekniğine sahiptir.
Eserleri: 1. Türkçe Dîvan [İki defa basıldı (1836,1853).], 2. Farsça Dîvan fA.N. Tarlan, Türkçe‘ye çevirdi ve yayımladı (1943).!, 3. Sihâm-ı Kaza [(- Kaderin Okları), Saffet Sıtkı 1943'de neşretti.] A. Karahan’ın hazırladığı tanıtma kitabı. Millî Eğitim Bakanlığı yayınlan arasında çıktı (1972, 1985). Nefî ve eserleri konusunda Tulga Ocak’ın doçentlik tezi vardır, basılmamıştır.

Osman Cemal Kaygılı

admin — Tue, 27 May 2008 15:20:36 +0000

(1890-9.1.1945)
Hikâye ve roman yazarı. İstanbul’da doğdu. Bakkal Mustafa Aga’nın okludur. İlköğrenimini Cezrî Kasım Paşa ilkokulu’nda yaptı Eğrikapı Rüştiyesi İle Askerî Kâtip Okulu’nu bitirdi. Askerî birliklerde kâtiplik yaptı. Bir ara Sinop’a sürüldü (1913). Dönüşte kâtipliğe devam etti. 1917′de emekli ‘oldu. Osman Cemal Kaygılı çiftçilik ve ziraat ile uğraştı (1917-1920). 1925-1932 yılları arasında da öğretmenlik yaptı. İstanbul’da öldü; Eyüp Tokmaktepe Mezarlığı’na gömüldü.
1911′den itibaren çıkan mizah gazete ve dergilerinde çıkan yazıları ile tanındı (Eşek, Karagöz, Aydede, Ayine, Güler-yüz Akbaba, İkdam, Sabah, Hakikat vs.), Bâzı yazılarında Anber takma adını kullandı. Hikaye ve romanlarında Ahmet Rasim ve Hüseyin Rahmi Gürpınar üslûbunu devam ettirerek İstanbul’un kenar mahallelerindeki hayâtı anlattı. İstanbul folklorunun zengin örneklerini bulduğumuz bu eserler tatlı bir dil ile yazılmıştır. Tiyatro eserleri de vardır.

Öyküleri:

1. Eşkiyâ Güzeli (1925), 2. Sandalım Geliyor Varda (1938), 3. Altın Babası (1923), 4. Bir Kış Gecesi (1923, Anber imzası İle), 5. Çuvalcı Şeyhinin Halefi (1923), 6. Çingene Kavgası (1925, Anber imzası İle), 7. Goncanın İntiharı (1925).

Romanları:

1. Çingeneler (1939), 2. Aygır Fatma (1944), 3. Bekri Mustafa (1944). Oyunları: 1. Mezarlık Kızı (1927), 2. Üfürükçü (1925), 3. İstanbul Revüsü (1925). Folklor ve dil araştırmaları: 1. istanbul’da Semaî Kahveleri ve Meydan Şâirleri (1937), Argo Lügati (tefrika). Çingeneler romanı ile CHP Roman Yarışması’nda derece aldı (1942).

Refik Halit Karay

admin — Tue, 27 May 2008 14:26:24 +0000

(1888-1965)
Roman ve hikaye yazarı. İstanbul’da doğdu. Mehmet Hâlit Bey’İn oğlu. Galatasaray Sultânîsi’ne (1900-1906) devam etti. Mekteb-İ Hukuk’a başladı. Bir yandan da kâtiplik yaptı. Sonra okulu ve kâtipliği bırakıp gazetecilik yaptı. Tercuman-ı Hakikat gazetesinde çalıştı (1909). Fecr-i Ati topluluğuna katıldı. Kalem ve Cem gibi dergilerde Kirpi İmzası ile yazdığı yazılarla meşhuroldu. Mahmut Şevket Paşa’nın öldürülmesi üzerine diğer muhalifler gibi, o da Sİnop’a sürüldü. Sürgün hayatı Çorum, Ankara ve Bilecik’te devam etti (1913-1918). Mütareke döneminde Posta-Telgraf Genel Müdürü oldu (1919). Aydede isimli meşhur mizah dergisini çıkardı (1922). Millî Mücadele’yl baltalayıcı yazılar yazdığı için “Yüzellilikler” listesine alınarak yurt dışına çıkarıldı (1922). 1938 yılında çıkan affa kadar günleri Beyrut ve Halep’te geçti. Refik Halit, 1938′de yurda döndü. Aydede dergisinin yayımını sürdürdü. İstanbul’da öldü. Zincirllkuyu Mezarlığı’na gömüldü. Refik Halit Karay, hikaye, roman, hatıra, kronik, mizah ve hiciv türlerinde eser veren XX’inci yüzyıl yazarlarındandır. Konuları Anadolu halkının hayâtından alınmış hikayelerinden meydana gelen Memleket Hikayeleri ile meşhur oldu. Çağdaş hikayeciliğin güzel örneklerini vermiştir. Eserlerinde konuşma dilini ustaca kullandı. Romanlarının konusu aşk ve kadındır. Refik Halit Karay, İstanbul Türkçesi’nl en iyi kullanan yazarlardandır. Mizah ve hicivleri de oldukça güzeldir.

Hikaye kitapları: 1. Memleket Hikayeleri (1919), 2. Gurbet Hikayeleri (1940).

Romanları: 1. İstanbul’un iç Yüzü (1920) 2. Yezitin Kızı (1939), 3. Çete (1939), 4. Sürgün (1941), ‘, Anahtar (1947), 6. Bu Bizim Hayatımız (1950), 7. Nilgün (1 cilt: Türk Prensesi Nilgün, Mapa Melikesi Nilgün, Nllgün’ün Sonu 1950-1952), 8. Yer Altında Dünyâ Var (1953), 9. Dhjl Örümcek (1953), 10. Bugünün Saraylısı (1954), 11.2000 Yılı. nın Sevgilisi (1954), 12. iki Cisimli Kadın (1955), 13. Kadınlar Tekkesi (1956), 14. Karlı Dağdaki Ateş (1956), 15. Dört Yapraklı Yonca (1957), 16. Sonuncu Kadeh (1965), 17. Yerini Seven Fidan (1977), 18. Ekmek Elden Su Gölden (1980), 19 Ayın On Dördü (1980), 20. Yüzen Bahçe (1981).

Hatıraları: 1 Minelbâb llelmihrâb (1946), 2. Bir Ömür Boyunca (1980).

Mizah ve hicivleri: 1. Sakın Aldanma İnanma Kanma (1915), 2 Klrpİ’nln Dedikleri (1918), 3. Ago Paşa’nın Hatıratı (1918), 4. Ay Peşinde (1922), 5. Guguklu Saat (1925), 6. Tanıdıklarım (1922).

Kronikler: 1. Bir Avuç Saçma (1939), 2. Bir İçim Su (1931), 3. İlk Adım (1941), 4. Üç Nesll-Oç Hayat (1943), 5. Makyajlı Kadın (1943), 6.Tanrı’ya Şikâyet (a 1944).

Tiyatroları: 1. Kanije Müdafaası ve Tiryaki Hasan Paşa (Müfit Ratip ile birlikte, oynandı, basılmadı), 2. Dell (1929). Külliyâtı İnkılap ve Aka Kitabevleri tarafından yayımlanmaktadır.

İNCİLİ ÇAVUŞ

admin — Tue, 08 Apr 2008 17:34:46 +0000

(XVII’inci asır)
Fıkra kahramanı. Sultan I. Ahmed ile IV. Murad zamanında yaşayan Saray müsahiblerinden olan bir kimsedir. Bir defa, 1626′da İran’a elçi olarak gönderilmiştir. Hayatı ve kimliği konusunda sağlam bilgiler yoktur.
Hazırcevap ve nüktedan olduğu bilinir. Fıkraları, halk arasında günümüze kadar anlatılmıştır. İncili Çavuş fıkralarında halk, İdarecilerini tenkit eder ve alaya alır.
İncili Çavuş fıkraları, İ.Hakkı Konyalı (Tarih Hazinesi, Aralık- 1950) ve Sabri Koz (1982) tarafından derlenerek yayımlandı.

BURHAN FELEK

admin — Fri, 21 Mar 2008 15:41:52 +0000

(1889-1982)
Yazar. Üsküdar’da doğdu. Üsküdar Ravza-yı Terakki S yesi’ni, Mülkiye İdâdîsi’ni ve İstanbul Hukuk Mektebi’ni bitirdi (1911). Evkaf İnşaat Başkâtipliği, Ticâret Bakanlığı Hukuk Müşavir Yardımcılığı, öğretmenlik ve avukatlık yaptı. Gazeteciler Cemiyeti Başkaniığı’nda bulundu. Çeşitli gazetelerde fıkra yazarlığı yaptı (Vakit, Vatan, Millet, Yeni Ses, Tan, Cumhuriyet, Milliyet). 1976′da ŞeyhüM muharririn unvanı aldı. İstanbul’da öldü.
Felek, günlük fıkraları ve mizahîhikâyeleri ile tanınır. Anlaşılır bir dille, yaşayan Türkçe ile yazılar yazmıştır.

Eserleri:

1. Mint Masalları (Gezi yazıları, 1944), 2. Âdem’den Bu Güne Büyük Aşklar (1945), 3. Felek (Fıkralar, 1947), 4. Vatandaş Ahmet Efendi (Mizahı hikâyeler, 1957), 5. Eski İstanbul Hikâyeleri (1971), 6. Yaşadığımız Günler (Hikâye, hâtıra, 1974),7. Melek Hanım(J.Verneile’den adapteettiği piyes.Şehir Tiyatrolarında oynandı), 8. Giovanna Guarechi’den Don Camillo serisinin Türkçe’ye tercümesi.