EdebiyatFakultesi.Com » Mesnevi Şairleri

Nevi

admin — Sun, 12 Jul 2009 23:42:02 +0000

Dîvan şâiri. Malkara’da doğdu. Asıl adı Yahya’dır. Pîr Ali’nin oğludur. İstanbul’da Davutpaşa Medresesi’nde öğrenim gördü. Gelibolu ve İstanbul medreselerinde müderrislik ve II. Murad’ın oğlu Mustafa ile başka şehzadelere hocalık yaptı, istanbul’da öldü. Vefa Camiî bahçesinde gömülüdür.
Arapça, Farsça ve Türkçe ile eser veren âlim divan edebiyatı şairlerindendir. Edebiyatımızda sâde dilli ve samimî duygular bulunduran gazelleri ile tanınmıştır. Âşıkane söyleyişi vardır.
Manzum eserleri: 1. Dîvan (Tenkitli metnini Mertol Tulum ile M. A. Tanyeri hazırladı, 1977′de İ.Ü. Edebiyat Fakültesi Yayınları arasında çıktı.), 2. Hasb-ı Hâl (800 beyitlik tasavvufi mesnevi), 3. Tercüme-i Hadîs-i Erbain (Kırk hadisin kırk kit’a hâlinde tercümesi). Mensur eserleri: 1.1. Keşfü’l-hicâb min vechl’l-kltâb (İbni Arabî’nin Füsuslü’l-hikem’inin tercümesi), 2. Netâyicü’l-fünûn ve Mahâsinü’l-mütûn (Ansiklopedik bir eser), 3. Fazâilü’l-vüzerâ, 4. Risale-i Şikâyeti Rüzigâr, 5. Sinan Paşa’ya Mektup, 6. Nevâ-yı Uşşak, 7. Faslün fî fazî-leti’l-ışk, 8. Terceme-i Münşeât-ı Hâce Cİhân.

Nesimi

admin — Tue, 16 Jun 2009 23:53:25 +0000

Dîvan şâiri. Azerî sahasında yetişen Türk şâiridir. Asıl adının Imâdeddîn olduğu, Bağdat civarında Nesîm kasabasında doğduğu söylenir. Hayâtı hakkında verilen bilgiler çelişkilidir. İran’da Hurufilik mezhebini kuran Fazlullah’ın (Öl. 1401) halîfelerinden olduğu, şeriata aykırı inançları propaganda ettiği için Halep’te derisi yüzülerek Öldürüldüğü bilinmektedir (1404). Hayâtı efsaneleşmiş, özellikle alevî, bektaşî şairler arasında “Şâh-ı Şehid” adı ile îtibar kazanmıştır.
Nesîmî sâdece yaşadığı asrın değil, bütün Türk edebiyatının da en usta şairlerindendir. Türkçe ve Farsça ile mesneviler, gazeller, rubailer ve tuyuglar yazmıştır. İlâhî aşkın verdiği heyecanla yazdığı Türkçe şiirlerinde ahenkli ve çok düzgün bir dil görülür. Bu şiirlerde Hurûfi inancının izleri de açıkça görülür. Asırlarca okunmuş ve şiirlerine nazireler yazılmıştır. Fuzuli gibi büyük bir şâir üzerinde etkili olmuştur. Kanunî Sultan Süleyman da onun meşhur bir gazeline nazire yazmıştır.
Türkçe ve Farsça olmak üzere İki divânı vardır. Türkçe şiirlerinde Nesimi, Farsça şiirlerinde Hüseynî mahlasını kullanmıştır. Türkçe dîvânı 1844-1881 yılları arasında dört defa neşredildi. Bütün şiirleri Azerbaycan Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Akademisi tarafından üç cilt hâlinde Bakü’de basıldı (1973). [Hüseyin Ayan, Nesîmî dîvanı konusunda doktora tezi hazırlamıştır. Kemâl Edip Kürkçüoğlu'nun hazırladığı Seyyİd Nesîmî Dîvânı'ndan Seçmeler isimli açıklamalı kitap Kültür Bakanlığı'nca neşredildi (1973).]

Nahifi

admin — Thu, 16 Apr 2009 16:22:48 +0000

Divan edebiyatı şairlerindendir, istanbul’da doğdu. Asıl adı Süleyman. Abdurrahman Efendi’nin oğludur. Önce Yeniçeri Kalemi’nde çalışmış, 1682′de memur olarak Mısır’a gitmiştir Iran elçisi Mehmed Paşa’nın yanında İran’a, Avusturya Elçisi İbrahim Pasa’nın yanında da Avusturya’ya elçi katipliği görevi ile gitmiş, Şıkk-ı Sânî defterdarı iken İstanbul’da ölmüştür. Mezarı Topkapı dışında, Maltepe Caddesi üzerindeki mezarlıktadır.
Nahifi, Mevlananın Mesnevisini nazmen Türkçe‘ye çevirmesinden sonra tanınmıştır. Biri Hz. Peygamber’e yazdığı naatler, gazeller ve rubailerden meydana gelen, diğeri gazellerden oluşan iki dîvânı vardır. Âşıkane gazellerinden ince hayalli, güzel ve sade dilli bir şair olduğu anlaşılıyor. Çok eser veren şairlerdendir.

Eserleri: 1. Dîvan, 2. Mesnevî Tercümesi, envâr, 3. Mevüdü’n-Nebi, 4. Hicretü’n-Nebl, 5. Ravzatü’s-safa, 6. Zuhurü’l-âhire, 7. Manzume-i Akaid, 8. Enfüsü’l-âfâk, 9. Mev’izatü’n-Nüfus, 11. Nasîhatü’l-Vüzerâ, 12. Tevhidi Hakk, 13. Mi’râciyye, 14. Faziletü’s-sıyâm, 15. Adâb-ı Tarikat, 16. Mübâhase-i Kaza vü Kader, 17. Mecmua-i Resâll, 18. Risale-i Hıdriyye, 19. Risâle-i Hîkemiyye, 20. Kaside-i Bürde Tahmisi, 21. Bânet Suâd Tahmisi, 22. Kaside-i Lâmiyye Şerhi, 23. Kasîde-I Emâllyye Şerhi, 24. Kaside-i Muradiyye Tahmisi. Manzum Mesnevi Tercümesi Amil Çelebioğlu tarafından yayımlandı (1967).

Nabi

admin — Thu, 09 Apr 2009 23:46:39 +0000

Dîvan ve mesnevi şairlerindendir. Urfa’da doğdu. Asıl adı Yûsuf. Memleketinde medrese öğrenimi gördü. 1666 yılında İstanbul’a gelip Musahip Mustafa Pasa’nın dîvan kâtipliğini yaptı. Bir ara hac görevini yerine getirmek için Hicaz’a gitti ve döndü (1678). Mustafa Paşa 1685 yılında ölünce Nâbî Haleb’e gidip yerleşti, evlendi. Baltacı Mehmed Pasa’nın daveti üzerine 1710′da tekrar İstanbul’a geldi. Darphane emîri ve başmukabeleci oldu. İstanbul’da öldü. Karacaahmet Mezarlığı’nda Miskinler Tekkesi yakınına gömüldü.
Divan edebiyatında ekol sahibi olan nâdir şairlerdendlr. Nabinin şiirlerinde kullandığı dil ve üslup, sâde, düzenli ve kusursuz bir dil ile didaktik şiirdir. Osmanlı Devletinin gerileme döneminin ruhî ve sosyal çöküntülerini bizzat görmüş, yazdığı hakimane gazellerle halkın bezginlik ve güvensizlik duygularına tercüman olmuştur. Mensur eserleri ve mesnevileri de vardır. Bâzı beyitleri özdeyiş (özlü sözler) olmuştur.

Nabinin Eserleri: 1. Dîvan (1841 ve 1875′de basıldı). 2. Hayriyye (Mesnevi. 1889′ds basıldı. Oğlu Ebülhayr Mehmed’e ve onun şahsında devrinin gençlerine öğütler vardır), 3. Hayrâbât (Mesnevi), 4. Sûr-nâme (1675′de, IV. Mehmed’in şehzadeleri için Edirne’de yapılan sünnet düğününü ve şenlikleri anlatan mesnevî. A. Sırrı Levend tarafından 1944′de yayımlandı), 5. Tuhfetü’l-Haremeyn (Hac yolculuğu ile ilgili mensur eser, 1682′de yazıldı, 1849′da basıldı), 6. Zeyl-i Siyer-i Veysî (Veysî’nin Siyer İsimli kitabının noksan kalan kısmım tamamladı. Süslü nesir ile yazıldı), 7. Münşeat (Mektupları). fA. Karahan Nâbî için bir tanıtma kitabı yayımladı (1965, 1967, 1985).]

Mevlana Celaleddin-i Rumi

admin — Tue, 17 Mar 2009 09:17:36 +0000

(1207-1273) Şâir, düşünür. Belh’te doğdu. Bahaeddin Veled’in oğlu. Ailesi ile birlikte on altı yıl süren bir seyahatten sonra Lârende (Karaman)’ye yerleşti. İlk hocası, babasıdır. Seyyid Burhâneddin’den naklî ilimler aldı. Haleb’de Haleviye Medresesi’nde okudu. Aynı yıllarda Şam’da Muhyiddin-i Arabî, Sadeddin-ı Hamavî ve Ehvadüddîn-ı Kirmanî ile görüşerek tasavvuf bilgileri aldı. 1230′dan sonra Konya’da babasının yerine Medrese’de dersler verdi. 1226′da sofi Tebrizli Şems ile tanıştı, sohbet etti. Bu esnada medresedeki derslerini ihmal etmesi ve diğer insanlarla görüşmemesi sebebiyle hoşnutsuzluk duyanlar Şems’i tehditle Konya’dan uzaklaştırdılar. Mevlana bu ayrılıktan çok etkilenmiş ve kimseyle görüşmemiştir. Bunun üzerine dostları, Sultan Veled’i Şam’a gönderip Şems’i geri çağırdılar. Mevlana Celaleddin-i Rumi, Şems’i evlatlığı Kimya ile evlendirdi. Bâzı dedikodular yüzünden Şems öldürüldü. Çok üzülen Mevlânâ duygulu gazellerle acılarını dile getirdi. Daha sonra Selâhaddin ve Ahi Türkoplu Hüsameddin ile dostluk kurdu. Mesnevi, Hüsameddin’in gayreti ile yazıya geçirildi. Mevlânâ, Konya’da öldü. Türbesi müze halindedir.

Dünya edebiyatının sayılı şairlerindendir. Tasavvuf edebiyatını halk zevkine uygun şekilde, hikayeler yardımıyla anlattı. İlâhî aşkı terennüm eden, insanlara nasihat veren, doğru yolu gösteren şiirler yazmıştır. Çağının geleneğine uyarak şiirlerini Farsça söylemiştir. Mevlânâ, mevlevîlerin pîridir. Tarikat, onun ölümünden sonra kurulmuş, Çelebi Hüsâmeddin’in ölümünden sonra da Sultan Veled tarafından bir sisteme bağlanmıştır.

Eserleri:

1. Divân-ı Kebir (Dîvan-ı Şems Tebrîz, Dîvân-ı Semsü’l-Hakayık). Şiir değeri bakımından en önemli eseridir. Gazellerindeki aşk terennümleri, rubailerindeki fikir inceliği ve hayâl zenginliği dikkat çekecek derecede güzeldir. Abdülbâki Gölpınarlı bu eseri 7 cilt hâlinde Türkçe‘ye çevirdi (İlk beş cilti Remzi kitabevi neşriyatından olmak üzere 1957-1960 yılları arasında, altıncı cildi Milliyet yayınları arasında, yedinci cilt de İnkılap ve Aka Kitapevleri tarafından 1973′de yayınlandı. Dıvân’da yer alan rubailer de Hasan Ali Yücel (107 rübâî, 1932), Asaf Halet Çelebi (276 rubâî, 1944) ve Abdülbaki Gölpınarlı (tamamı, 1964), tarafından tercüme edilip neşredildi.]

2. Mesnevî [(6. Cilt. 25618 beyit. Dünyaca tanınmış. İngilizce, Fransızca, Almanca ve Ordu diline çevrildi. Tasavvufu birtakım hayalî ve realist öykülerle anlatır. Olgunluk döneminin eseridir. İlk 18 beyiti kendi, kalanını Hüsameddin Çelebi yazıya geçirdi. En güzel baskısını R.B. Nicholson yaptı. Türkçe'ye pek çok tercüme ve şerhleri vardır. XVIII'inci asırda Süleyman Nahifi, Mesnevi'yi nazmen Türkçe'ye çevirdi. (Amil Çelebioğlu, Mesnevi-i Şerif, Aslı ve sâdeleştirilmişiyle Manzum Nahifi Tercümesi'ni yayınladı). Abdülbakî Gölpınarlı Mesnevî'nin tamamını günümüz Türkçesine tercüme etti].

3. Fihi mafih [Farsça, mensur. Mevlânâ'nın sohbetlerinin yazıya geçirilmesi ile meydana gelmiş. 70'ten fazla sohbet var. Meliha Ülker Tarıkahya (istanbul, 1954) ve Abdülbâki Gölpınarlı (İstanbul, 1959) Türkçe'ye çevirip bastırdı.].

4. Mektûbât [(Sonradan biraraya getirilen mektuplarıdır. F.Nafiz Uzluk, Kitabü't-teressül Lit-tevessül lle't-tefaddül adı ile 1937'de neşretti],

5. Mecâlis-i Seb’a [Mevlânâ'nın 7 va'zının bir araya toplanması ile meydana gelen öğüt kitabı. F.Nafiz Uzluk eserin metnini ve Hulusi'nin tercümesini bastırdı (1937).] Mevlânâ, Farsça yazmakta birlikte aslının Türk olduğunu kendisi söyler. Dîvân’ında Türkçe beyit ve İbareler vardır. Bunları Şerafettin Yaltkaya (Mevlânâ’da Türkçe Kelimeler ve Türkçe Şiirler, Türkiyat Mecmuası, C.IX, 1934) İle Mecdut Mansuroğlu (M.C. Rûmi’de Türkçe Beyit ve İbareler, Türk Dili Araştırmaları Yıllığı, 1954), yayımladı.

Mesihi

admin — Sun, 15 Mar 2009 09:16:48 +0000

Divan şairlerindendir. Priştine’de doğdu. Asıl adı İsa. Genç yaşta İstanbul’a gelip Medrese öğrenimi görmüş, Hadım Ali Paşa’nın divân kâtipliğini yapmıştır. Paşa’nın ölümünden sonra Bosna’da ufak bir tımar elde etmiş ve aynı şehirde ölmüştür.
XV’inci asrın en başarılı şairlerindendir. Divan şiirinin kurucularındandır. Şiirlerinde halk arasında yaygın olarak kullanılan deyimler ve atasözleri görülür. Bahariye’si Fransızca, Almanca, Latince ve İngilizce‘ye tercüme edilmiştir. Sehrengiz türünün mûcitidir.
Eserleri: 1. Divân (el yazması halinde), 2. Sehrengîz (Edirne’nin güzellerinden ve güzelliklerinden bahseder, mahalli hayat, gelenek ve görenekler hakkında bilgi verir. 178 beyitlik mesnevidir), 3. Gül-i Sad-berg (100 mektuptan meydana gelen mensur eser. Dili sâde. İnşâ esaslarını anlatır).
Mesihî’nin Divânının tenkitli metni Mine Mengi tarafından hazırlanmıştır. (The Diwan of thefifteenth Century Ottoman Poet Mesıhi, Edinburg 1969).

Lamii Çelebi

admin — Sat, 21 Feb 2009 14:08:06 +0000

Şâir, yazar. Bursa’da doğdu. Asıl adı Mahmud’dur. Defterdar Osman Çelebi’nin oğludur. Muradiye Medresesi’nde okumuş, İslâmî ilimleri öğrenmiştir. Daha sonra Şeyh Seyid Ahmed Buharî’nin dervişi olmuştur. M. Bayezid, Yavuz Sultan Selim, Kanunî Sultan Süleyman ve II. Selim dönemlerinde yaşamış, bu sultanlardan yardım görmüştür. Adı geçen sultanlara eserler ithaf etmiştir. Sultan Selim, şaire 35 akçe yevmiye bağlamış, Lâmiî de bununla yetinerek ömrünü ilim ve ibâdetle geçirmiştir. Bursa’da öldü. Nakkaş Ali Paşa Mescidinin avlusuna gömüldü.
Lâmiî, manzum ve mensur 30′dan fazla esere sahiptir. Bunların çoğu Arapça ve Farsça’dan çevirilen din, tasavvuf, ahlâk ve aşk konulu eserlerdir. Tercümede orijinale sadık kalmamış, genişleterek tecrüme yapmıştır. İranlı şâir Molla Câmî (1414-1492)’den fazla çeviri yaptığı için Camî-i Rûm diye tanınır. Kitaplarından sosyal ve yerli özellikler vardır. Latifeleri ve hicivleri de meşhurdur. Hemen hemen her türde eseri vardır.
Manzum eserleri: 1. Divan (5 defterden mevdana gelmiştir. Hacimlidir. El yazması halimdedir). 2- Maktel-İ İmâm Hüseyin (Kerbelâ Cami’den tercüme), 4. Salâman-u Absâl (Mesnevi Molla Cami’den tercüme), 4. Şem’ü Pervane (Mesnevi, Şirazlı AhlTden tercüme), 5. Gûy ü Çevgân (Mesnevi), 6. Ferhâd u Şirin (mesnevi), 7. Lugat-ı Manzume (Farsça-Türkçe manzum sözlük), 9. Şehrengiz (Bursa’nın güzellikleri hakkında mesnevi), 10. Vıs ü Râmîn (Fahreddîn-i Cürcânî’den tercüme, mesnevi), 11. Kısâs-ı Evlâd-ı Câbir (kayıp), 12. Rİsâle-l Fâl (kayıp), 13. Edhem ü Hümâ (kayıp), 14. H ire d nâme (kayıp). Mensur eserleri: 1. Şevâhldü’n-nübüwe (Molla Cami’nin aynı addaki eserinin tercümesi. Lamiî buna Anadolu velilerini de eklemiştir). Eski harflerle 1376′da basıldı.), 2. Neffa-hatü’l-Üns Tercümesi (Molla Camî’den tercüme), 3. Risaie-I Tasavvuf, 4. Hüsn ü Dil (Nazım-nesir karışık. Fettâh-ı Nîşâ-bûrî’den tercüme), 4. Mü nazara-1 Bahar u Şitâ (Eski harflerle basıldı, 1290). 6. Şerh-I Dibace-i Gülistan (Şeyh Sadî’nin Gülistan adlı mesnevisinin ünsüzünün Türkçe açıklaması), 7. Münşe’ât-ı Mekâtlb (23 mektup), 8. Menâkıb u Üveyse’l-Karânl, 9. İbret-nümâ (Ahlaki hikayeler, menkıbeler). Eski harflerle 18 56′da basıldı), 10. Şerefü’l-lnsân (Arapça’dan tercüme), 11. HaII-1 Muammâ-yı Mîr Hüseyn (Tanrı’nın güzel 99 ismi hakkındaki Mîr Hüseyin’in eserinin açıklaması), 12. Letâif-nâme (Latifeler mecmuasıdır. Oğlu Abdullah Çelebi tarafından kitap haline getirildi), 13. Münfizara-I Nefs ü Rûh (Eski yaşayışımızı, âdetlerimizi, kılık kıyafetimizi anlatan eser), 14. Risale-i Aruz (Kayıp), 15. Risâle-I Usûl min el-fünûn (kayıp), 16. Mevlldü’r-Resûl (kayıp), 17. Menâkıb-ı Cenâb-ı Ali (kayıp), 18. Miftâhu’n-necfit (kayıp). Lâmiî hakkında Nuran Tezcan’ın yüksek lisans çalışması vardır (DTCF, yüksek lisans tezi, 1976, No: 4)

Kaygusuz Abdal

admin — Tue, 27 May 2008 15:33:31 +0000

KAYGUSUZ ABDAL (1341?- )
Şâir. Alâiye’de doğdu. Alâiye Beyi Hüsameddin Mahmud’un oğludur. Kaygusuz Abdal‘ın asıl adı Alaaddin Gaybi’dir. İyi bir öğrenim görmüş, genç yaşta Abdal Musa’ya derviş olarak Kaygusuz adını almıştır. XIV’üncü asrın sonlarında Mısır’a giderek bir tekke açmış, Hicaz, Suriye ve Irak’ı dolaşarak Anadolu’ya dönmüştür. Rumeli’nin Yanya, Filibe ve Manastır şehirlerinde de bulunmuş tahminen 1444 yılında ölmüştür.
Kaygusuz Abdal, Yunus Emre‘nin yolunda yürüyen şairlerdendir. Son zamanlarda yapılan ilmî araştırmalardan alevî ve bektaşi olmadığı ortaya çıkmıştır. Hem aruz ölçüsü hem de hece ölçüsü ile şiirler yazmıştır. Mensur eserleri, mesnevileri ve ilâhileri vardır. Nesri sâde Türkçe iledir.

Manzum eserleri:

1. Divan, 2. Gülistan, 3. Mesnevi-i Baba Kaygusuz (3. Cilt), 4. Gevher-nâme, 15. Minber-nâme.

Mensur eserleri:

1. Budala-nâme, 2. Kitab-ı Mfglate, 3. Vücûd nâme. Nazım-nesir karışık olan eserleri: 1. Saray-nâme, Dilgüşâ. Kaygusuz Abdal hakkında en önemli neşir Abdu rahman Güzel’e aittir: Kaygusuz Abdal (1981).

KEÇECİ-ZADE İZZET MOLLA

admin — Tue, 08 Apr 2008 18:22:45 +0000

(1785-1829)
Divan ve mesnevi şairi. İstanbul’da doğdu. Kazasker Salih Efendi’nf oğludur. Medrese öğrenimi görmüş, İmparatorluğun çeşitli vilâyetlerinde kadılık yapmıştır. Mert, dürüst tabiatlı ve açık sözlü bir kimse İdi. Siyâsî tercihleri sebebiyle birkaç defa sürgün edilerek İstanbul’dan uzaklaştırılmış, son sürgününde, Sivas’ta ölmüştür. 1916′da kemikleri İstanbul’a nakledildi.
İzzet Molla, divan şiirinin son us falarından dır. Şiirlerinde duygu ile nükteyi birleştirmiş, mahallî hayâtı aksettiren bilgiler vermiştir. Mevlâna ile Şeyh Gâlİb’İn tesiri altındadır.

Eserleri:

1. Dîvan-Bahârn Efkâr (1825′de tertip edildi, gençlik şiirlerini topladığı kitap, 1823′de Bufak’da basıldı), 2. Dîvan-Hazân-ı Asâr(1825′ten sonra söylediği şiirler, 1841′de basıldı), 3. Mihnet-Keşan (mesnevi, 1852′de basıldı), 4. Gülşen-i Aşk (mesnevi, İlâhî aşk temasını işler, 1848′de basıldı), 5. Lâyihalar (İmparatorluğun bâzı meseleleri hakkında saraya yazdığı yazılar. İlki 1827′de Sultan II. Mahmud’a verildi. İkincisi 1828 Rus Harbi sebebiyle saraye takdim edildi.) 6. Devhatü’l-mehâmld fi Tercemeti’l-vâlid (Babasının hayat hikayesi, 1913′de basıldı).

HATİBOĞLU

admin — Sun, 06 Apr 2008 11:11:32 +0000

(XV’inci asır)
Mesnevi şairi. Hayâtı hakkında fazla bilgi yoktur. Asıl adı Mehmed’dir. Honas kalesinde doğmuştur (Muhtemelen 1374′de). İznik medresesinde müderrislik yapmıştır. Mevle-vî’dir. 1451-1456 yılları arasında öldüğü sanılıyor.
Hatiboğlu çok sâde dil ile, sanat gayesi gütmeyen, dil ve kültür tarihi bakımından önemli olan eserler yazmıştır.
Eserleri: 1. Bahrii’l-hakayık [Dinî, öğretici bir eserdir. Bâzı âyetler açıklanır. 1409 da yazıldı. "Mefâilün mefâilün feû-lün" vezni ile yazılmış 1465 beyitlik mesnevî. Hacı Bektâş-ı Velî'nin Arapça mensur Makalât'ının manzum tercümesidir, f. H. Ertaylan bu mesnevînin tıpkı basımını bir önsöz ilâvesi ile yayımladı (1960). Tenkitli metni Esat Coşan tarafından hazırlandı ama bastırılmadı.] 2. Letaif-name [Mülk Sûresi'-nin Arapça mensur şerhinin Türkçe'ye manzum tercümesidir. Dinî, öğretici bir mesnevîdir. Klâsik mesnevî tertibine uyulmuştur. 1414'te yazılmıştır. Elyazması halindedir (Sü-leymaniye Hacı Mahmud Ef. Bl. No: 3326).] 3. Ferah-nâme [1426 yılında bitirilip Sultan II. Murad'a sunulmuştur. 100 hadis ve 100 hikâyeden meydana gelmiş dinî, didaktik bir mesnevi olup 6.000 beyit ihtiva eder. Arapça bir eserden genişletilerek tercüme edilmişti. J. Nemeth tarafından ilk defa tanıtıldı (Das Ferah-nâme der Ibn Hatib, Le Monde orien-tal, 1959). Sonra F. Köprülü bir makale yazdı (Türkiyat Mecmuası, II).]