Halk ozanı. Yaşamı hakkında elimizde fazla bilgi yoktur. 152nci yüzyılda Güney Doğu Anadolu’da hayatını sürdürdüğü şiirlerinden çıkarılmaktadır. Karacaoğlan adı İle şiir yazmıştır.
Hece ölçüsü İle halk zevkine ve halk edebiyatı geleneğine bağlı şiirler söylemlştlr. Koşma, semai ve destanlarının temasını ayrılık, tabiat, aşk ve birtakım sosyal olaylar oluşturur. Halk şii­rinin en güzel örneklerini söylemiştir. Şanı Anadolu, Rumeli, Kırım ve Azerbaycan’a kadar uzanmış, yüzyıllarca halk tarafından unutulamamıştır. Karacaoğlan, gerek kendi döneminde ve gerekse daha sonraki dönemlerde yaşayan Gevheri, Erzurumlu Emrah, Aşık Ömer, Zihni, Aşık Dertli ve aşık Dadaloğlu gibi önemli halk şairlerinin şiirlerinde ve 1900′lü yıllardaki Rıza Tevfik Bölükbaşı, Faruk Nafiz Çamlıbel ve Behçet Ke­mal Çağlar gibi büyük edebiyatçıların şiirleri üzerinde etkisini göstermiştir.
Karacaoğlan’ın hayatı ve şiirleri hakkında çıkan kitapların en önemlileri şunlardır:

1. Cahit Öztel-II, Karacaoğlan-Şiirleri (1970),
2. Sadettin Nüzhet Ergun, Karacaoğlan-Hayatı ve Şiirleri (1933,…, 1963),
3. Nejat Sefercioğlu, Karacaoglan bibliyografyası (1980),
4. Mustafa Necati Karaer, Karacaoğlan (Tercüman 1001 Temel Eser Serîsinden, 1973),
5. Metin Akar, Karacaoğlan (Bulvar Gazetesi, Okul Destek An­siklopedisi yayımı, 1985).

 Dadaloğlu (XIX’uncu asır)

Halk ozanı. Asıl adı Veli’dir. Âşık Musa adlı bir halk şâirinin oğludur. Doğum yeri ve tarihi bilinmiyor. Adana, Kozan, Erzin ve Payas’ta yaşayan Avşar Türkmenleri’nden olduğu, Avşar beylerinden Alioğlu Dede Bey, Mistik Bey ve Kozanoğlu Ahmed beylerin yanında kâtiplik ve imamlık yaptığı, Avşar aşiretlerinin Osmanlı Devleti’ne başkaldırması üzeri­ne Dadaloğlu‘nun da içinde bulunduğu aşiretin Sivas dolay­larında oturmaya mecbur edildiği (1865), ömrünün sonları­na doğru Çukurova’ya dönüp bir müddet yaşadığı, sonra göçebe iken yaşadığı dağlara çekilerek öldüğü halk rivayetlerindendir. Bu hususlar kısmen şiirlerinden de anlaşılmak­tadır. Günümüzde Kozan’da bulunan Kozanoğulları adlı ailenin Dadaloğlu‘nun soyundan geldiği bilinmektedir.
Dadaloğlu, âşığın mahlasıdır. Şiirlerinde tabiat, aşk, yi­ğitlik ve kahramanlık temasını işler. Toroslar’da ve Çukuro­va’da yaşayan aşiretlerin hayatını, Osmanlı Devleti ile yap­tıkları mücâdeleleri, yenilmeleri, İskâna mecbur edilişleri ve bunun acıları anlatılır. Sâde samimi bir halk Türkçesi ile koşma, türkü, koçaklama, varsağı ve semai söylemiştir. Çağdaşı olan âşıklarda bulunan divan şiiri tesiri Dadaloğlu’nda görülmez.
Cönklerden, mecmualardan ve halk ağzından derlenen şiirlerinin sayısı yüz civarındadır. Şiirleri birkaç kitapta yayımlanmıştır.

[Taha Toros, Dadaloğlu, 1940; M. Zeki Korgunal, Dadaloğlu, 1954; Cahit Öztelli, Köroğlu ve Dadaloğlu, 1954; Haşim Nezihi Okay, Dadaloğlu Hayatı ve Deyişleri 1959; Tahır Kutsi Makal, Dadaloğlu, 19741]