EdebiyatFakultesi.Com » Fıkra Yazarları

Yusuf Ziya Ortaç

admin — Mon, 31 Aug 2009 23:59:39 +0000

Şâir ve yazar. İstanbul’da doğdu. S.Sâmi Bey’in oğludur. Vefa İdâdîsi’ni bitirip Dârülfünun’da yeterlik imtihanı verdi. İzmit ve İstanbul’da öğretmenlik, Ordu milletvekilliği {1946-1950) yaptı. Akbaba dergisini çıkardı, istanbul’da öldü. Zincirlikuyu Mezarlığı’na gömüldü.
XX’inci asır şâir ve yazarlarındandır. Kehkeşan, Türk Yurdu, Servet-i Fünun, Şâir, İnci ve Büyük Mecmua’da çıkan şiirleri ile tanındı. Akbaba ve Mer Ay dergilerindeki mizahî şiirleri ile meşhur oldu. ilk zamanlar aruz vezni ile yazdığı halde Millî Edebiyat cereyanına katılınca hece veznini tercih etti. Roman ve piyesleri de vardır. Beş Hececilerden biridir hece ölçüsü ile yazılmış manzum ve başarılı ilk piyesin sahibidir. Sağlam dili ve üslûbu vardı.
Şiir kitapları: 1. Akından Akına (1916), 2. Cenk Ufukları (1917), 3. Âşıklar Yolu (1919), 4. Yanardağ (1928), 5. Kuş Cıvıltıları (Çocuk şiirleri, 1938), 6. Bir Rüzgâr Esti (1962).

Piyesleri: 1. Binnaz (1919,1962), 2. Nâme (HHU), 3. Nikâhta Keramet (1923).

Romanları: 1. Göç (1943), 2. Üç Katlı Ev (1953).

Fıkraları: 1. Beşik (1943,1948), 2. Ocak (1943), 3. Sarı Çizmell Mehmet Ağa (1956), 4- Gün Doğmadan (1960).

Gezi, biyografiler, hatıra: 1. Göz Ucuyla Avrupa (1958), 2. Portreler (1960), 3. Bizim Yokuş (1966), 4. İsmet İnönü (1946, 1962). [Eserlerinin tam listesi Yeni Yayınlar dergisi Hazlran-1968 sayısındadır.]

Orhan Seyfi Orhon

admin — Fri, 21 Aug 2009 23:58:19 +0000

Şâir ve yazar. İstanbul’da doğdu. Albay Emin Bey’ln oğludur. Mercan İdâdîsi’ni (1909) ve Hukuk Mektebi’nl bitirdi. Memurluk, gazetecilik, öğretmenlik yaptı. 1946′da Zonguldak, 1965′de İstanbul milletvekili oldu. Milliyet, Ulus, Zafer ve Son Havadis gazetelerinde fıkra yazarlığı yaptı. İstanbul’da öldü. Zincirlikuyu Mezarlığı’na gömüldü.
Önceleri aruz ölçüsü ile yazıyordu. Millî Edebiyat hareketine katılınca hece vezni ve konuşulan Türkçe ile şiirler yazmaya başladı. Edebiyatımızda manzum masalın en güzel örneğini verdi. Akbaba, Papağan, Aydabir, Çınaraltı gibi dergileri çıkaran şâirin roman denemesi ve öyküleri de vardır.
Şiir kitapları: 1. Fırtına ve Kar (1919), 2. Peri Kızı ile Çoban Hikâyesi (1919), 3. Gönülden Sesler (1922,1935), 4.0 Beyaz Bir Kuştu (1941), 5. Kervan (1964). Roman: Çocuk Adam (1941). Mizahî hikâyeleri: 1. Asrî Keran (Destan, 1942), 2. Düğün Gecesi (1957). Makaleleri: Dün- Bugün- Yarın (1943). Fıkraları: Kulaktan Kulağa (1943).

Nasrettin Hoca

admin — Thu, 30 Apr 2009 17:13:02 +0000

Nükteci. Belgelerin yetersizliği, hakkındaki rivayetlerin de çelişkili olması sebebiyle yaşadığı devir ile tarihi şahsiyetini tesbit etmek mümkün olamamıştır. Lâmii-zâde Abdullah Çelebi’nin Letâif’inde Nasreddin Hoca ile Şeyyad Hamza çağdaş olarak gösterilir. Bu ve benzeri bilgilere göre Nasrettin Hoca‘nın XIV’üncü asırda yaşamış olduğu tahmin edilmektedir. Türbesindekİ XVIII veya XiX’uncu asırda konduğu tahmin olunan kitabedeki hicrî 368 tarihinin tersinden okunması ile onun 1284′te öldüğünü ileri sürenler vardır. İ.H. Dânişmend, Hoca’yı Çobanoğulları’ndan Nasreddin Mahmud olduğunu savunur. Rivayetlere göre “Hoca, Sivrihisar’ın Hortu köyünde doğmuştur. Babası aynı köyün imamı Abdullah’tır. Sivrihisar’da okumuş, babasının ölümünden sonra Akşehir’e giderek Seyit Mahmud Hayrânî’nin (öl. 1268) dervişi olmuş, 1284′te bu şehirde ölmüştür.”
XVI’ncı asırda Ebülhayr Rûmî’nin Şehzade Cem adına yazdığı Saltuk-nâme’de, “Sarı Saltuk İle Nasreddln Hoca’nın Mahmud Hayrânî’nin dervişleri olduğu, Sarı Saltuk’un pirini ziyaret etmek için Akşehir’e geldiği vakit Hoca’nın evini de ziyaret ettiği” anlatılmaktadır. Elimizde bulunan en eski N. Hoca fıkrası da Saltuk-nâme’de bulunmaktadır. Nasrettin Hoca fıkraları zamanla çoğalmış ve bunlar biraraya getirilerek XVI’ıncı asırdan itibaren N. Hoca lâtife mecmuaları düzenlenmiştir. N. Hoca, fıkralarda bazan kadı, bazan hoca, bazan müderris olarak karşımıza çıkar. Yokluk ve geçim sıkıntısı içindedir. Eşeği ile karısı halk, mollalar bu fıkraların şahıs kadrosunu teşkil eder. Hoca bâzan saf, bâzan çok uyanık, ama dâima hazır cevaptır. Türk zekâsının, hazır cevaplığının, mizah gücünün efsaneleşmiş bir kahramanıdır. Türk milletinin günlük hayâtı onun fıkraları ile neşelenmiş ve renklenmiştir. N. Hoca fıkraları başta Osmanlı toprakları olmak üzere Türkçe‘nin konuşulduğu her alana yayılmış, tercümeler yoluyla da 1857′den sonra dünyâya yayılmıştır.
[Abdülbaki Gölpınarlı, Nasreddin Hoca, İst 1961; Erdoğan Tokmakçıoğlu, Bütün Yönleriyle Nasreddin Hoca, ist. 1971; Orhan Veli Kanık, Nasreddin Hoca Hikayeleri, manzum, 1949, 1950; Mehmet Fuat Köprülü, Nasreddin Hoca hayatı, manzum hikayeler, 1918 ve Perihan Arbak, Nasreddin Hoca Bibliyografyası, Türk Kültürü Araştırmaları dergisi, I, sayı 2, Ankara 1967.1

Muallim Naci

admin — Mon, 23 Mar 2009 10:05:55 +0000

MUALLİM NACİ (1850-13. IV. 1893)

Şâir, yazar. İstanbul’da doğdu. Babasının adı Ali’dir. Nâci’nin asıl adı Ömer’dir. Yedi yaşında iken babası ölünce annesi ile birlikte Varna’ya dayısının yanına gitti. Orada Medrese’de okudu. Varna Rüştiyesi’nde öğretmenlik, Varna Mutasarrıfı Sait Paşa’nın yanında kâtiplik yaptı. Paşa ile pek çok il dolaştı. İstanbul’a geldiği yıl gazeteciliğe başladı. Tercüman-ı Hakikat gazetesinin edebiyat sahifesini yönetti (1883-1885). Saadet ve Vakit gazetelerinde çalıştı. Galatasaray Lisesi ile Mekteb-i Hukuk’ta edebiyat dersleri verdi. Muallim Naci, İstanbul’da öldü. Sultan Mahmud Türbesi’nin bahçesine gömüldü.

Tanzimat edebiyatı şâir ve yazarlarındandır. Şiir, fıkra, makale, tiyatro ve tenkit yazıları yazdı. Arapça, Farsça ve Fransızca’dan tercümeler yaptı. Eski edebiyata bağlı olan şâirlerin başında bulunmakla birlikte, yeni edebiyatın örnek aldığı Fransız edebiyatını incelemiş, yenilik taraftarı şairlerin ortaya koydukları eserlerden farksız örnekler vermiştir. O, edebiyatta ölçülü bir yenileşme taraftarı idi. Bu yüzden Recaizade Mahmut Ekrem ile aralarında tartışmalar olmuştur.

Şiir kitapları: 1. Âteş pare (1884), 2. Şerare (1885), 3. Fürûzân (1886), 4. Sünbüle (1. kısım, 1890), 5. Yâdigar-ı Nâcî (1896).

Diğer eserleri: 1. Muallim (1886, tenkitler), 2. Yazmış Bulundum (1884, tenkitler),3. Demdeme (1886, tenkit), 4. Istılahat-ı Edebiyye (1889, Edebiyat terimleri sözlüğü), 5. Osmanlı Şâirleri (1890), 6. Esâmî (1891), 7. Lügat-ı Nâcî (Osmanlıca sözlük, 1904), 8. Zâtü’n-nitâk-ayn yahut İbni’z-Zübeyr (manzum tarihi diyalog, 1890), 9. Heder (oyun, 2 perde, 1910), 1C. Hurda-furûş (2. kısım, Arapça’dan tercüme 1884), 11 Hikemü’r-rufâî (Arapça’dan, 1886), 12. Sânihatü’l-Arab (Arapça’dan, 1887), 19. Hurda-Furüş (1. kısım, Farsça’dan tercüme, 1887), 14. Sânihatü’l-Acem (Farsça’dan, 1887), 15. Nümûne-i Suhan (Farsça’dan, 1890), 16. Ömer’in Çocukluğu (Hatıralar, 1889, yeni baskısı 1969), 17. Mektuplarım, 18. Muhaberât, 19. I’cazü’l-Kur’ân, 20. Medrese Anıları, Abdullah Uçman Toker Yayınları arasında yazarı tanıtıcı kitap çıkardı (1974).

Necip Fazıl Kısakürek

admin — Tue, 27 May 2008 15:54:04 +0000

(16.05.1905- 25.05.1983)
Şâir, yazar. İstanbul’da doğdu. Hukukçu Abdülbâkı Fâzıl Bey’in oğlu. Bahriye Mektebi’ni (Deniz Lisesi) bitirip İstan bul Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü’ne devam etti (1924 1925). Milli Eğitim Bakanlığı’nca Sorbon Universitest’ne gönderildi. Tahsilini tamamlamadan aeri döndü. Necip Fazıl, İstanbul ve Anadolu’da çeşitli bankalarda müfettişlik ve muhasebe müdürlüğü (1926-1939), Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi’nde öğretim görevliliği, Devlet Konser vatuvarı’nda, İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi’nde ve Robert Kolej’de öğretmenlik yaptı. (1939-1943). Daha sonra basın hayatına atılıp geçimini yayımları ile sağladı Büyük Doğu dergisinin ve Büyük Doğu Yayınları’nın sahibi idi. Günlük gazetelerde zaman zaman fıkralar ve makaleler yazdı. İstanbul’da öldü. Necip Fazıl Kısakürek, şiirlerini sâde ve temiz bir Türkçe ile, hece vezni ile söyledi. Fransız edebiyatı şiir anlayışını Türk halk şiirinin ifade kudreti ile birleştirerek his ve fikir yüklü manzumeler meydana getirdi. Pek çok şiirinin ilham kaynağı tasavvuftur. Mistik duygu ve düşünceleri, İnsanın İçine gömülmüş gizli kalmış özlemleri kuvvetli bir nazım tekniği ile anlatıldı. Tiyatro eserlerinde insanların ruh bunalımlarını ustaca sergiledi. Fıkra ve makalelerinde, dinî eserlerinde konuyu değişik bir açıdan görüp işlemiş ve yenilik yapmıştır.

Şiir kitapları:

1. Örümcek Ağı (1925), 2. Kaldırımlar (1928), 3. Ben ve Ötesi (1932), 4. Sonsuzluk Kervanı (1955), 5. Çile(1962…..1979), 6. Şiirlerim (1969), 7. Esselâm (1973).

Tiyatro eserleri:

1. Tohum (1935), 2. Bir Adam Yaratmak (1938), 3. Künye (1940), 4. Sabırtaşı (1940), 5. Para (1942), 6. Nâm-ı diğer Parmaksız Salih (1949), 7. Reis Bey (1964), 8. Siyah Pelerinli Adam (1964), 9. Ahşap Konak (1964), 10. Yunus Emre (1969), 11. Abdülhamid Han (1969), 12. Kanlı Sarık (1970), 13. Mukaddes Emânet (1975), 14. İbrahim Edhem. [Bu oyunlar Kültür Bakanlığı tarafından Tiyatro Eserleri dizisinde tekrar ve 3 cilt hâlinde basıldı (1976).]

Hikaye kitapları:

1. Birkaç Hikâye, Birkaç Tahlil (1933), 2. Ruh Burkucularından Hikâyeler (1965), 2. Hikâyelerim (1970).

Roman: Aynadaki Yalan (1980).

Hatıralar:

1. Cinnet M üs tatili (1955), 2. Yılanlı Kuyudan (1970, Cinnet Müstatili’nin ilaveli baskısı), 3. Hac (1973), 4. Büyük Kapı (1965, daha sonra, 1974′de O ve Ben adı İle çıktı), 5. Babıâli (1975).

Dinî ve tasavvufi eserleri: 1. Halkadan Pırıltılar (1948), 2. Çöle İnen Nur (1950), 3. Altın Zincir (1959), 4. Altun Halka (1960), 5. O ki O Yüzden Varız (1961), 6. İlim Beldesinin Kapısı Hazret-i Ali (1964), 7. Bir Pırıltı Binbir Işık (1965), 8. Peygamber Halkası (1968), 9. Nur Harmanı (1970), 10. Başbuğ Velîlerden-33 41974), 11. Velîler Ordusundan -333 (1976), 12. Doğru Yolun Sapık Kollan (1978), 13. İman ve İslâm Atlası (1981, İlmihâl), 14. Batı Tefekkürü ve İslâm Tasavvufu (1982), 15.101 Hadis (1951).

Tarihî, siyasî incelemeler, fıkralar, hitabeler, konferans metinleri:

1. Abdülhak Hamid ve Dolayısıyla (1937), 2. Namık Kemal (1940), 3. Çerçeve (1940), 4. Müdafaa (1946), 5. Maskenizi Yırtıyorum (1953), 6. At’a Senfoni (1958), 7. Ideolocya Örgüsü (1959), 8. Büyük Doğuya Doğru (1959), 9. Her Cephesiyle Komünizma (1961), 10. Türkiye’de Komünizma ve Köy Enstitüleri (1962), 11. İman ve Aksiyon (1964), 12. Ulu Hakan il. Abdülhamid Han (1965), 13. Tarih Boyunca Büyük Mazlumlar (1966), 14. İki Hitabe (1966), 15. Türkiye’nin Manzarası (1968), 16. Tanrıkulundan Dinlediklerim l-ll (1968), 17. Binbir Çerçeve MV (1968-1969), 18. Vahidüddîn (1968), 19. Müdâfaalarım (1969), 20. Çepeçevre Anadolu ve Gençlik (1968), 21. Çepeçevre Sosyalizm, Komünizm ve İnsanlık (1960), 22. Son Devrin Din Mazlumları (1969), 23. Benim Gözümle Menderes (1970), 24. Yeniçeri (1970), 25. Tarihimizde Moskof (1973), 26. Hitabe (1975,26 hitabe), 27. İhtilâl (1976), 28. Sahte Kahramanlar (1976), 29. Rapor 1-13 (1976-1980), 20. Yolumuz Halimiz Çaremiz (1977). Senaryoları: 1. Vatan Şâiri Namık Kemal (1944), 2. Senaryo Romanları (1972, altı senaryo). Sabırtaşı oyunu CHP Piyes Yarışması’nda birincilik aldı (1947).

Sezai Karakoç

admin — Tue, 27 May 2008 12:46:41 +0000

Şâir, yazar. Ergani’de doğdu. Maraş Ortaokulu ile Gaziantep Lisesi’nde okudu. Siyasal Bilgiler Fakültesi’ni bitirdi (1954). Maliye Bakanlığı’nda müfettiş yardımcısı ve kontrolör olarak çalıştı. Resmi görevinden ayrılıp fikrî ve edebî faaliyet gösterdi. Yeni istanbul ve Sabah gazetelerinde fıkralar yazdı. Diriliş Yayınları’nın kurucusudur. Günümüz şâir ve yazarlarındandır. İslâmî düşünceyi gerçeküstücülükle kaynaştıran bir şâirdir. İslâm ye tasavvuf tarihinden yararlanarak orijinal hayâller ve semboller bulmuştur. Makaleleri, hikayeleri, deneme ve incelemeleri de vardır. Yazı ve şiirleri Hisar, Mülkiye, İstanbul, Soyut, Büyük Doğu ve Diriliş dergilerinde çıktı:

Şiir kitapları:

1. Körfez (1959), 2. Şahdamar (1962), 3. Hızır’la Kırk Saat (1967), 4. Sesler (1968), 5. Taha’nm Kitabı (1968), 6. Gül Muştusu (1969), [1974'ten sonra şiir kitaplarını yeni bir düzen ile şu isimlerle çıkardı: Şiirler-I (Hızır'la Kırk Saat), Şiirler-ll (Taha'nm Kitabı), Şİirler-lll (Körfez-Şahdamar-Sesler), Şilrler-IV (Zamana Adanmış Sözler), Şiirler-V (Âyinler, 1977), Şiirler-VI (Leylâ ile Mecnun, 1980). ].

Şiir tercümeleri:

1. Üç Kaside (1967), 2. Ulamın Şiir Anıtlarından (1976), 3. Batı Şiirinden (1976).

Hikayeleri:

1. Meydan Ortaya Çıktığında (1978), 2. Portreler (1982).

Fikrî eserleri:

1. islâmın Dirilişi (1967), 2. İslâm Toplumunun Ekonomik St-rüktürü (1967), 3. Dirilişin Çevresinde (1967), 4. islâm (1967), 5. Kıyamet Aşırı (1968), 6. Mağara ve lşık(1967), 7. Allah’a İnanma ve Yalnızlık (1970), 8. Ölümden Sonra Kalkış (1970), 9. Ruhun Dirilişi (1974), 10. Çağ ve llham-l (1974), 11. İnsanlığın Dirilişi (1977), 12. Gündönümü” (1977). 13. Çağ ve İlham-ll (1977), 14. Çağ ve llham-lll (1980), 15. Makamda (1980), 16. Diriliş Muştusu (1980).

İncelemeleri:

1. Yunus Emre (1965), 2. Mehmet Akif (1968), 3. Edebiyat Yazıları-I (1982).

Günlük yazıları:

1. Farklar (1967), 2. Sütun (1969), 3. Sur (1975).

YAŞAR KEMAL

admin — Sat, 05 Apr 2008 23:50:14 +0000

(1922- )
Roman yazarı. Osmaniye’nin Hemite (Göğçeli) köyünde doğdu. İlkokulu Kadirli’de bitirdi. Ortaokulu son sınıfta bırakıp çeşitli işlerde çalıştı. Cumhuriyet gazetesinde yazılar yazdı, Anadolu Bürosu şefi olarak görev yaptı. Yaşar Kemal, 1967-1971 yılları arasında haftalık bir dergi çıkardı. Halen hayatını yazarlıkla, romanlarının gelin ile kazanıyor.
Sanat hayatına şiir yazarak başladı. İlk şiiri Adana Halkevi dergisi olan Görüşler’de çıktı (1939). Halk ağzından folklor malzemesi derleyip yayımladı. Sadık Kemal Göğçeli adı İle Ülkü (1942), Kovan (1943), Millet (1943) Beşpınar (1943) adlı dergilerde şiir denemeleri çıktı. 1951′den sonra hikaye ve romana başladı. Genellikle Çukurova bölgesinden seçtiği kahramanlarla köylülerin toprak ve fabrika işçilerinin hayatını anlattı. Anadolu’dan derlediği efsaneleri romanlaştırmaya çalıştı.

Folklor derlemeleri: 1. Çifte Çapa Manileri (Seyhan dergisi, 1942), 2. Ağıtlar (1943).

Hikaye kitapları: 1. Sarı Sıcak (1952), 2. Bütün Hikâyeler (1967).

Röportajları: . Yanan Ormanlarda Elli Gün (1955), 2. Çukurova Yana Yana (1955), 3. Peri Bacaları (1957), 4. Bu Diyar Baştan Başa (Bütün röportajları, 1971), 5. Bir Bulut Kaynıyor (1974).

Romanları: 1. Teneke (1955), 2. İnce Memed (İnce Memet) (1955, 2. cilti 1969), 3. Orta Direk (1960), 4. Yer Demir Gök Bakır (1963), 5. Ölmez Otu (1969), 6. Üç Anadolu Efsanesi (1967), 7. Ağrıdağı Efsanesi (1970), 8. Binboğalar Efsanesi (1971), 9. Çakırcalı Efe (1972), 10. Demirciler Çarşısı Cinayeti (1974), 11. Yusufçuk Yusuf (1975), 12. Yılanı Öldürseler (1976), 13. Al Gözüm Seyreyle Salih (1976), 14. Filler Sultanı İle Kırmızı Sakallı Topal Karınca (1977), 15. Kuşlar Da Gitti (1978), 16. Allah’ın Askerleri (1970), 17. Deniz Küstü (1978), 18. Kimsecik (1980).

Diğer kitapları: 1. Taş Çatlasa (Fıkra, deneme, 1961), 2. Baldaki Tuz (Gazete yazılan, 1974), 3. Ağacın Çürüğü (Konuşmalar, 1980). [AH Püsküllüoğlu, yazarın eserlerinde geçen mahallî sözlerin lügatini yazdı: Yaşar Kemal Sözlüğü (1974). İnce Memed İle Varlık Roman Armağanı'nı (1955), Demirciler Çarşısı Cinayeti ile de Madaralı Roman Odülü'nü (1974) aldı.]

BEKRİ MUSTAFA

admin — Sat, 01 Mar 2008 13:38:01 +0000

(1612-1640?)
Fıkracı. Sultan IV. Murad devrinde yaşamış, içki yasağına karşı koymuş meşhur bir ayyaştır. Adına ve tipine pek çok fıkra bağlanmıştır. Bu fıkralarda Bekri’nin çok katı kurallara karşı çıkıp müsahamanın gereğini savunduğu görülür. Bazı fıkraları bektâşî fıkraları ile karıştırılmıştır. Fıkraları ağızdan ağıza nakledilerek günümüze kadar gelmiştir. Bu fıkralara XVII’inci asırdan itibaren yazılan lâtîfe mecmualarında rastlanır.
İlk defa Himmet-zâde, Bekri Mustafa adlı kitabında bu tür fıkraları topladı (1922). [S. Münir Yurdatap, Bekri Mustafa'nın Latifeleri, (1942); A. Cemâl Erksan, Resimli Bekri Mustafa Fıkraları (1947). Cemal Kaygılfnın Bekri Mustafa isimli bir romanı vardır (1944).]

AHMET HAŞİM

admin — Thu, 21 Feb 2008 23:56:44 +0000

AHMED HÂŞİM (1884-4-VI.1933)
Şâir ve yazar. Bağdat’ta doğdu. Mutasarrıf Arif Hikmet Bey’ln oflludur. XX’lncl asır şâir ve yazarlarındandır. 1896′-da İstanbul’a geldi. ” Özel Türkçe dersleri aldı ve Nümûne-I lerakki rvıeKtebl’nde okudu; Galatasaray Sultânî-sl’ne gtrdl. Bu okulu bitirdikten sonra (1907) Reji memuru oldu. Bir müddet Mekteb-I Hukuk’a devam etti. Bu okulu bırakıp İzmir’e giderek Sultânî’de Fransızca öğretmenliği yaptı (1908-1911). I. Dünyâ Savaşı sırasında yedeksubay olarak Anadolu’da savaşa katıldı. Savaştan sonra Duyûn-ı Umûmiyye’de çalıştı, Sanayi-i Nefise Mektebi (Güzel Sanatlar AkademlsiJ’nde Estetik ve Mitoloji dersleri verdi. 1924′te Paris’e gitti. Mercure de France dergisinde Türk edebiyatı konusunda bir yazı yayımladı. Dönüşte Mülkiye Mektebi İle Harp Akademİsİ’nde Fransızca dersleri verdi (1928). Tedavi için Paris’e (1928) ve Frankfurt’a (1932) gitti. İstanbul’da öldü. Mezarı Eyüp’tedir.
Sanat hayâtına hocası Ahmed Hikmed Müftüoğlu’nun etkisi ile başladı. Sultânî’deki <*ınıf arkadaşları da sonradan büyük sanatçı olmuşlardır.(İzzet Melih, Hamdullah Suphi, Abdulhak Şınâsi vs.) ilk şiirlerinde Servet-i Fünun şiirlerinden Tevfik Fikret ve Cenâb Şahâbeddin’in etkisi görülür. Daha sonra Fransız şiirini yakından tanıyarak bu şâirlerin tesirinden kurtulmuştur. Tamamı aruzla yazılan şiirlerinde dil Önceleri çok ağır iken zamanla sadeleşmiştir. Bu şiirlerde çocukluk hâtıralarını, aşk ve tabiat temalarını işlemiştir. Hayâle ve müziğe çok değer verir. Dış dünyâya âit intibâları-nı hayâlinin renkleri ile süsleyip anlatması sebebiyle empresyonist şairlerden sayılır. Şiirlerinde sembolizmin bâzı özellikleri de görülmektedir. Şiirlerini Dergah dergisi ile Yeni Mecmua’da yayımlamıştır. Nesri şiirinden çok farklıdır. Şiirlerindeki belirsizliğe karşılık, nesrinde açıklık (vuzuh) vardır.

Şiir kitapları:

1. Göl Saatleri (1921), 2. Piyâle (1926).

Nesir kitapları:

1. Bize Göre (Fıkra ve edebî tenkit yazıları 1928), 2. Gurabâ-hane-i Lâklakfln (Fıkralar, tenkit yazıları, 1928), 3. Frankfurt Seyahatnamesi (Gezi yazıları, 1933).

[Hâşim hakkında pekçok kitap ve yazı neşredildi. Şiirleri birkaç defa topluca neşredildi. Nesirleri de tek kitap halinde Millî Eğitim Bakanlığı tarafından yayımlandı.]