EdebiyatFakultesi.Com » Biyografi

Ziya Osman Saba

admin — Sat, 13 Feb 2010 11:25:04 +0000

(1910-1957) Şâir, yazar. İstanbul’da doğdu. Galatasaray Lisesi (1931) ve Hukuk Fakültesi’ni (1936) bitirdi. Emlâk Kredi Bankası’da, Millî Eğitim Basımevi’nin İstanbul Şubesi’nde çalıştı (1945-1950). İstanbul’da öldü. Eyüp Mezarlığı’na gömüldü.
İlk şiirleri Servet-i Fünun dergisinde çıktı. Sonra arkadaşları ile Yedi Meş’ale topluluğunu kurdu. Şiirlerinde çocukluk özlemi, ev ve aile sevgisi, alınyazısına boyun eğme, yoksullara acıma, ölüm gibi temaları işledi. Hikayelerinde de hatıralarını anlattı.
Şiir kitapları: 1. Sebil ve Güvercinler (1943), 2, Geçen Zaman (1947), 3. Nefes Almak (1957), 4. Geçen Zaman- Nefes Almak (Bütün şiirleri, 1974). Hikâyeleri: 1. Mesut İnsanlar Fotoğrafhanesi (1952, 1962), 2. Değişen İstanbul (1959).

Recaizade Mahmut Ekrem

admin — Sun, 29 Nov 2009 00:11:07 +0000

(1847-1914) Şâir ve yazar. İstanbul’da doğdu. Recâi Efendi’nin oğlu. Beyazıt Rüştiyesi ile Mekteb-i Irfan’da okuduktan sonra Harbiye İdâdîsi’ne girdi (1858). Sağlık bakımından uygun olmadığı için okuldan ayrılıp, Hariciye Nezareti Mektubî Kalemi’ne memur oldu (1862). Namık Kemal ile tanışıp Tasvir-i Efkâr’da yazmaya başladı 1867′de aynı gazeteyi devraldı. 1877′de Şûrâ-yı Devlet (Danıştay) üyesi oldu. Öğretmenlik ve bakanlık, Ayan azâlığı yaptı. İstanbul’da öldü. Küçüksu Mezarlığı’na gömüldü.
Tanzimat dönemi sanatçılarındandir. Şiir, hikaye, roman, piyes ve tenkit yazıları yazmıştır. Sanat sanat İçindir prensibine bağlı olarak tabiat, sevgi, Ölüm temalarını işleyen şiirler yazdı. Batılı edebiyatın doğmasına zemin hazırladı.

Şiir kitapları: 1. Nağme-i Seher (1871), 2. Yadigâr-ı Şebâb (1873), 3. Zemzeme (Üç cilt, 1883-1885), 4. Nijad Ekrem (Şiirler, hatıralar, 1911).

Roman: Araba Sevdası (1896, 1940, 1963).

Hikâyeler: 1. Muhsin Bey yahut Şairliğin Hazin Bir Netîcesl (1889), 2. Şemsâ (1895).

Piyesleri: 1. Afife Anjelik (1870), 2. Vuslat yahut Süreksiz Sevinç (1874), 3. Çok Bilen Çok Yanılır (1914,1941,1970).

Diğer eserleri: 1.Tâlim-i Edebiyat (Edebiyat bilgileri, 1872,1882), 2. Takdir-I Elhan (Tenkid, 1886), 3 Atala (Chateaubriand’dan tere. 1871), 4. Meprlzon Tercümesi (1875, S. Peltico’dan), 5. Nâçiz (Fransızca’dan manzum ve mensur tercümeler, 1885), 6. Kudemâdan Birkaç Şâir (1888), 7. Tefekkür (1888)

Rabguzi

admin — Sun, 22 Nov 2009 00:00:39 +0000

Yazar. Hârezm bölgesinde yaşayan, asıl adı Burhanoğlu Kadı Nasır olan yazar “Rıbat-Oğuz” denilen bir yerden olduğu için Rabguzî diye tanınmıştır. Arapça’yı ve Islâmî ilmi bildiği Kısası Enbiyâ adlı eserinden anlaşılmaktadır. Müslümanlığı kabul etmiş olan Moğol Emiri Nas’rüddin Tok Boğa’nın isteği üzerine 1310′da yazılmıştır. Yazar Kur’ân-ı Kerîm’den, tefsirlerden, hadis kitaplarından faydalanarak eserini kaleme almıştır, içinde gazeller, dörtlükler, Arapça ve Türkçe ile karışık yazılmış mülemmâlar da vardır. Sâde ve açık Türkçe ile yazılmış bu mensur eser 1859′da, Kazan’dallminskiy tarafından bastırılmıştır. [Diğer çalışma ve neşriyat: J. Schinkewitsch, Rabghuzi's Syntax, Mitteilungen des Seminars für Orlentallsche Sprachen, 1926-1927 (gramer yönünden incelemedir); K. Grönbech de eserin tıpkı basımını neşretti (1948).]

Pir Sultan Abdal

admin — Sat, 14 Nov 2009 23:48:56 +0000

Şâir. Hayatı hakkında fazla bilgi yok. Sivas’ın Banaz köyünde doğdu. Asıl adı Haydar. Kanunî Sultan Süleyman ile İran Şahı I. Tâhmasb zamanında yaşadı. İran şahının tahriki ile Osmanlı Devleti aleyhine olan isyana katıldığı ve Iran lehine casusluk yaptığı gerekçesi ile Hızır Paşa tarafından Sivas’ta asıldı.
Hece vezni ve halk Türkçe‘si İle yazdığı şiirlerinde Şiî- Bâtınî inancını dile getirdi. Nefesleri asırlarca Alevî, Bektaşî Türk zümreleri arasında sevilerek okundu. Hayatı menkıbeleşti. Türk halk edebiyatının büyük şairlerindendir.
Pir Sultan Abdal’ın hayatı ve şiirleri hakkında çıkan başlıca kitaplar; 1. Sadettin Nüzhet Ergun, Pir Sultan Abdal (1929), 2. Abdülbaki Gölpınarlı- P.N. Boratav, Pîr Sultan Abdal (1943), 3. Cahit öztolli, Pîr Sultan Abdal (1971).

Hüseyin Siret Özsever

admin — Sat, 07 Nov 2009 23:37:23 +0000

(1872-1959) Şâir. İstanbul’da doğdu. S. Mazhar Bey’in oğludur. Aksaray’da Taşmekteb’i ve Mülkiye İdâdîsi’ni bitirdi. Mülkiye yüksek kısmını, hastalandığı için bitiremedi. Memur oldu. Sultan II. Abdülhamid’e karşı olduğu için uzun yıllar sürgünde ve yurt dışında kaldı. 1918′den sonra İstanbul’a döndü. Öğretmenlik, Matbuat Umum Müdürlüğü yaptı, istanbul’da öldü. Rumelihisarı Mezarlığı’na gömüldü.
Servet-i Fünun şairlerindendir. Tevfik Fikret’in tesirinde şiirler yazdı. Dil ve tekniğe önem verdi. Aşk, kadınlar, tabiat, gurbet, aile, özlem temalarını işleyen lirik şiirler yazdı. Son şiirlerinde, hece ölçüsü ve sâde Türkçe ile yazmayı denedi.
Şiir kitapları: 1. Leyâl-i G i rızân (1909), 2. Bağbozumu (1928), 3. Kıvılcımlı Kül (1937), 4. Kargalar (1939), 5. İki Kaside (1942), 6. Bir Mektubun Cevâbı (1948) [Yeni Yayınlar Mart-1960 sayısında kitaplarının tam listesi vardır

Bahaeddin Özkişi

admin — Sat, 31 Oct 2009 23:32:30 +0000

Roman ve hikaye yazarı. İstanbul’da dünyaya geldi. Sultanahmet Sanat Enstitüsü’nü bitirdi (1946). Teknik Üniversite Makine Fakültesi Teknoloji Kürsüsü’nde kaynak öğretmeni iken Öldü..
Bahaeddin Özkişi, cumhuriyet dönemi yazarlarındandır. Destan üslubu ile hikaye ve roman yazmıştır. „
Öykü kitapları: 1. Bir Çınar Vardı (1959), 2. Göç Zamanı (1975).

Romanları: 1. Köse Kadı (1974), 2. Uçtaki Adam (1975), 3. Sokakta (1975). Sokakta romanı ile 1975 Peyami Safa Roman Yarışması’nda birincilik kazandı.

Oğuz Özdeş

admin — Fri, 23 Oct 2009 23:14:13 +0000

Roman yazarı. Kırşehir’de doğdu. Ankara Erkek Lisesi’ni bitirdi, Gazetecilik, sekreterlik ve yazı işleri müdürlüğü yaptı. İstanbul’da öldü.

Özdeş çok roman yazan sanatçılardandır. Eserlerinin konusunu aşk ve tarihî olaylar teşkil eder.
Bâzı romanları: 1. Aşk Istıraptır (1939), 2. Hasret (1940), 3. Gizlenen Istıraplar (1940), 4. Coşkun Gönüller (1941), 5. Memnu Meyva (1945), 6. Şafak Sökerken (1958), 7. Vatan Borcu (1959), 8. Dağ Başım Duman Almış (1960), 9. Gecekondu Rüzgârı (1960), 10. Oğuz Han (1964), 11. Kara pençe Estergon’da (1966), 12. Karapençe’nin İntikamı (1966), 13. Karapençe Voyvoda’ya Karşı (1967), 14. Karapençe’nin Oğlu (1967), 15. Şebnem (1970), 16. Reyhan (1970), 17. Aşka Susayan Dudaklar (1970), 18. Herkesten Uzak (1973). Romanlarının sayısı kırk civarındadır. Hikayeleri de vardır.

Ömer Seyfettin

admin — Thu, 08 Oct 2009 01:09:32 +0000

Hikâye yazarı. Gönen’de doğdu. Harp Okulu’nu bitirdi. Anadolu ve Rumeli’de subay olarak çalıştı (1903-1910). Askerlikten ayrılıp İstanbul’a yerleşti. Balkan Savaşı çıkınca tekrar orduya döndü. Yanya kuşatmasında esir düştü. 1913′te askerlikten yeniden ayrıldı. Kabataş Lisesi’nde ölünceye kadar dersler verdi. İstanbul’da öldü. Zincirlikuyu Mezarlığı’na gömüldü.
Servet-i Fünun edebiyatının anlaşılması güç olan diline karşı sâde Türkçe‘yi, halk dilini savundu. Ziya Gökalp ve Ali Canib (Yöntem) İle birlikte Millî Edebiyat’ı kurdu. Yeni Mecmua, Şâir ve Büyük Mecmua’da, konularını günlük hayattan, çocukluk ve askerlik hatıralarından, efsanelerden, halk fıkralarından ve tarihten alan hikayelerle savunduğu edebiyatın örneklerini verdi. Bâzı öykülerinde sosyal hayatın ve siyasî düşüncelerin tenkidi vardır.
Sağlığında Ashab-ı Kehfimiz (1918) Harem (1918) ve Efruz Bey (1919) kitaplarını çıkarmıştır. Ölümünden sonra Bilgi Yayınevi on cilt halinde hikâyelerinin tamamını yayımladı (1970-1971): 1. Efruz bey, 2. Eski Kahramanlar, 3. Bomba, 4. Harem, 5. Yüksek Ökçeler, 6. Kurumuş Ağaçlar, 7. Yalnız Efe, 8. Falaka, 9. Yüzakı, 10. Aşk Dalgası, 11. Beyaz Lâle., 12. Kaşağı Tahir Alangu’nun Ömer Seyfettin kitabı (1968) yazarı en iyi tanıtan kitaptır. F. A. Tansel de Ömer Seyfeddin’in şiirlerini yayımladı (1972). Millî Kütüphane, Ömer Seyfeddin Bibliyografyası bastırdı (1970).

Munis Faik Ozansoy

admin — Thu, 01 Oct 2009 00:55:21 +0000

Şâir. Midilli’de doğdu. Şâir Faik Ali’nin oğludur. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi’ni bitirdi (1935). Devlet memurluğuna bankacı olarak başladı. Cumhurbaşkanlığı Genel Sekreterliği (1958-1960), Başbakanlık Müsteşarlığı (1965), büyükelçi rütbesi ile UNESCO Türkiye Daimî Temsilciliği yaptı. Paris’te öldü. İstanbul’da Zincirlikuyu Mezarlığı’na gömüldü.
Cumhuriyet dönemi şairlerindendir. Şiirleri Şarkı, Çığır, Millet, Bayrak ve Hisar dergilerinde çıktı. Denemeleri de vardır.

Şiir kitapları: 1. Büyük Mabedin Eşiğinde (1938), 2. Hayâl Ettiğim Gibi (1948), 3. Yakarış (1959), 4. Bir Daha (1959), 5. Zaman Saati (1965), 6. Yakınma (1968), 7. Kaybolan Dünyâ(1971).

Denemeleri: Düşündüğüm Gibi (1957),

Manzum Trajedi: Medea (1963, T.Saraç Fransızca’ya çevirdi, 1966)

Halit Fahri Ozansoy

admin — Mon, 21 Sep 2009 00:41:21 +0000

Şâir ve yazar. İstanbul’da doğdu. Doktor M. Fahri Paşa’nın oğludur. Galatasaray Lisesi’ni bitirdi. Yeterlik imtihanı vererek edebiyat öğretmeni oldu (1916). Muğla ve İstanbul’da Öğretmenlik yaptı, istanbul’da öldü. Zincirlikuyu Mezarlığı’na gömüldü.
ilk şiirlerinde vezin, dil ve duyuş tarzı bakımından Fecr-i Âtî şâirlerinin tesirinde idi. Millî Edebiyat cereyanına katılınca aruz veznini bırakıp hece vezni ve konuşulan Türkçe‘ye döndü. Şiirlerine hüzün hakimdir. Daha çok aşk ve ölüm temalarını İşlemiştir. Beş hececilerden biridir. Piyes, roman ve hatıra türünden de kitapları vardır.

Şiir kitapları: 1. Rüya (1912), 2. Cenk Duyguları (1917), 3. Efsaneler (1919), 4. Zakkum (1920), 5. Bulutlara Yakın (1920), 6. Gülistanlar Harabeler (1922), 7. Paravan (1929), 8.. Balkonda Saatler (1931), 9. Sulara Dalan Gözler (1936), 10. Hap Onun için (1962), 11. Sonsuz Gecelerin Ötesinde (1962).

Romanları: 1. Sulara Giden Köprü (1939), 2. Aşıklar Yolunun Yolcuları (1939). Piyesleri: 1. Baykuş (1916), 2. İlk Sair (1923), 3. Sönen Kandiller (1926), 4. Nedim (1932), 5. On Yılın Destanı (1933), 6. Hayalet (1936), 7. Bir Dolaptır Dönüyor (1958), 8. İki Yanda (1970). [İlk iki piyes aruz ölçüsü ile diğerleri hece ölçüsü ile yazılmıştır.]

Hatıraları: 1. Edebiyatçılar Geçiyor (1939, 1969, Edebiyatçılar Çevremde adı İle 1970), 2. Dârülbedâyi Devrinin Eski Günleri (1964), 3. Eski İstanbul Ramazanları.